Dawnville Lookin' For Trouble
"Ylanie"

 

 
Ylanie is geboren op 18 januari 2000. Toen Ylanie in beeld kwam, waren we op zoek naar een blue merle. Na een beetje surfen op internet kwam ik een fotootje tegen van het super eigenwijze koppie van Ylanie en ik was meteen verkocht. Haar naam was Sarah - koosnaam "Saartje". Helaas bracht dit veel verwarring bij Shari die ook Saartje/Sarah als bijnaam had. We zijn gewoon begonnen met namen hardop te roepen en toen we de naam Yyyylaaaanieeeeeeeee riepen kwam er ineens een klein hummeltje aangerend, sindsdien heeft ze de naam Ylanie. Ze doet haar stamboomnaam eer aan, ze is altijd op zoek naar troubles, zoals haar fokker ons heeft gewaarschuwd is ze een handvol sheltie.

Ylanie is een behendigheidcariere begonnen, op haar eigen manier, staat ze iedereen langs de kant aan te kijken en roept steeds opzouten, opzouten. Ylanie houdt duidelijk niet van publiek. Ze gaat altijd razendsnel en vol souplesse over de hindernissen, maar ja die toeschouwers h! Die moeten opzouten :o)) Ylanie heeft een paar nare trekjes, waarschijnlijk van haar moeder gerfd, ze mag graag nippen, het liefst laat ze de visite even voelen, dat zij ze in de gaten houdt, zolang ze hier op visite zijn.

 

 
 
Ik heb geen woorden meer. Zaterdagnacht 4 december 2011 is om half 2 is onverwachts onze liefste Ylanie op weg naar de dierenarts in mijn armen ingeslapen. Onze heerlijke moppersheltie is niet meer. Ylanie was een sheltie met een ochtendhumeur die van 's morgens tot 's avonds duurde. Ze had wel een selectief humeur. Als zij iets wilde, dan was alles prima, maar als een van de andere shelties iets wilde, dan mopperde ze vaak

Heerlijk mopperend voorbij lopen, Keshia moppert wel terug.
 


Ylanie kwam met 4 maanden bij ons wonen, een goede vriendin van mij had een sheltiepup genaamd Jasper en ze fluisterde mij in dat ze daar nog een sheltiepup over hadden, waar Jasper vandaan kwam. Ik op internet kijken en ik was meteen verkocht. Daar zat een zwarte dame met veel pit op de foto. Die wilde ik wel hebben. Toen we gingen kijken had ze nergens aandacht voor, behalve voor spelen. Een pittig ding die je niet met blote handen op kon pakken. Ik was meteen verkocht, na een paar dagen kwam ze al bij ons wonen. Haar naam was Sarah, maar Sarah roepen was ingewikkeld, omdat onze Shari dan ook kwam aansnellen. Als deze jonge pittige dame dan in de tuin stond begonnen we te roepen. En ze reageerde nergens op. Frans kwam met de naam Ylanie, deze maar even uitproberen. Ik in huis staan, Ylanie in de tuin en roepen: Yyyyyyyyyylaaaaaaaaaaaaaaaaaaaanieeeeeeeeeeeeeeeee en daar kwam een zwart monster aangesjeesd. Haar naam was Ylanie, die had ze zelf uitgekozen. 


Het balspel samen met Keshia en Whisper vond ze geweldig
 
 

Ylanie die was nog niet zindelijk toen ze bij ons kwam en ze was overal te speuren, op een gegeven moment moest ze net zo lang buiten blijven totdat ze geplast had. Met Ylanie hebben we een hand vol shelties binnen gehaald. Een klein pittig ding die zich door niets laat vangen. Altijd racen door het huis, overal tegen aan lopen, je hoort haar rond gaan, pok, pok, pok langs de manden. Geen eten was meer veilig, ze roerde alles van tafel wat niet eetbaar was en wat wel eetbaar was, dat belande in haar maagje. Toen Ylanie aan het wisselen was gebruikte Ylanie de voorpootjes van Kalin als bijtring.
Een groupie Whisper, Ylanie, Keshia, Savannah en Kalin

Ylanie was een ware Waltzing Mathilda. Ze liep altijd overal dwars overheen over het bed, ze hield nergens rekening mee. Dat Ylanie dol op alles was dat wat eetbaar was, werd me een keer duidelijk toen ik diep onder de dekens lag weggekropen. Eerst een Waltzing Mathilda over me heen en al zoekend, een paar keer over mijn haren gewalzd. Ze wurmde zich dan in elk gaatje die ze zag om te kijken of ik daar lag. Als ze het dan gevonden had, dan kwam die grote tong van haar eraan en ze gaf dan een dikke klapzoen met schuim. En ik maar denken, zou dat waspoeder zijn? Nee, daar lijkt het niet op! Even later kwam het baasje binnenzetten en die vroeg wat die zeep daar op de gang deed! Dat waren dus die zeepbelletjes bij Ylanie uit de bek. Soms waren de kusjes van Ylanie niet echt etisch verantwoord, want Ylanie mocht ook graag buiten van de vloer eten. Rond Sinterklaas tijd werd ze een echte zwarte piet op toer naar pepernoten. Af en toe kon ze de zak van tafel graaien en dan zat ze uitgebreid te lunchen onder de tafel. Ook suikerklontjes waren haar favouriet. Het duurde even voordat we in de gaten hadden dat Ylanie een roofdier was naar suiker. Heb me ook ettelijke malen afgevraagd hoe die suikerklontjes zo snel opkwamen. Tot op een dag dat ik in de kamer kwam en Ylanie met een suikerklontjes doos aantrof onder de tafel. Ze had al een heleboel suikerklontjes opgegeten. Gelukkig moest ze toen overgeven, zodat de meeste suiker er gelijk is uitgekomen.
 
Spelen met pubers was haar hobby, soms moest je wel even boos worden.


Het kleine zwarte ding van 7 maanden was toen al gefixeerd op benen en voeten. Ze probeerde iedereen in de kuiten of voeten te bijten. Ylanie had zo haar eigen ideeen over showen en keurmeesters die je overal zaten te bevriemelen. Als ze op tafel moest en je zei tafel, sprong ze 80 cm hoog en stond inene op tafel. Waar de trainster toch niet zo blij mee was, en ik eigenlijk ook niet.Ze liep netjes als bodybuilder met mij door de ring en als ze dan bij de keurmeester in de buurt kwam nam ze een ruk en een sprong en probeerde de keurmeester te nippen. De keurmeester gaf hierop een compliment, dat het een geweldig hondje met een leuk temperament was. Hij moest eens weten. Ylanie heeft wel eens vaker op een klokkenspel gemunt en bijna beet gehad.
 
 
Ook in behendigheid was Ylanie een grote ster. Ze ging braaf met het baasje mee over het parcours, en dan ineens schoot ze weg naar het publiek, dan stond ze het publiek uit te schelden en dan snel weer naar het baasje om haar parcours af te maken.

Ylanie liet zich ook niet graag vasthouden in een tuigje. Als er een enge hond aankwam dan stapte ze zo uit het tuigje en stak de weg over, daar ging ze op veiliger oorden staan wachten tot de enge honden weg waren. En deuren waren voor haar ook iets wat open moest staan, want geregeld liep ze met haar kop tegen het glas aan in de deur. We moesten de voordeur open zetten als Ylanie naar binnen moest, anders zat ze met d'r koppie tegen de voordeur aan of ze knalde ook wel eens tegen een been aan.
 
Ylanie en braaf blijven zitten, was er veelal niet bij

Ylanie was een schat voor de pups. Toen Whisper bij ons kwam, was ze de eerste week bang voor dat kleine monstertje, maar na een week was Ylanie helemaal blij met dat monstertje. Trouw ging ze elke ochtend mee als Whisper een plasje moest doen. Nadat Whisper pups had, ging Ylanie elke nacht trouw mee uit om het grut te laten plassen. Ze moest ze wel een beetje in het oog houden of alles goed ging.
 



Het bruine viertal was vaak in gezelschap met spelen van Ylanie
 
Moest je netjes poseren werd je uitgedaagd!
 
Gevaarlijke actie met de jeugd
 
Best Friends 4ever.. Ylanie en Whisper. Ylanie deed alles om maar Whisper's voorpoten te pakken
 
En dat lukte altijd!


Even poseren en een stelletje pestkoppen die je pesten
 
 

Ook Prudence vond ze wel heel lief, alleen Prudence is soms wat bruut.
 
 
Ze is in september nog aan haar knie geopereerd. Haar kruisband was gescheurd. Ze heeft ongeveer 4 uurtjes niet op haar pootje kunnen lopen. Daarna kreeg ze door dat haar achterpootje weer heel was en vanaf dat moment heeft ze vrijwel alles weer kunnen doen. Dagelijks frambozen plukken, dagelijks rollen van genot door de tuin. Lekker wandelen op haar gemak.
 

Ylanie op bramenroof
 
 




Ylanie de sheltie die zich niet liet zien, die zich niet liet horen, maar wel heel gevaarlijk was voor vreemden. ;o)
 
 
Voor altijd samen ...
 
 
 
 
 

 

Ylanie Augustus 2010
Ylanie voelt zich het meest op haar gemak in eigen omgeving. Ze vind het heerlijk om met de jeugd te spelen.
Ylanie is nooit ingezet voor de fok.